This text is replaced by the Flash movie.
O MNIE | RODZINA | AKTUALNOŚCI | REGIONALIA | PRACA | GALERIA | KONTAKT | LINKI | SONDA 

RODZINA

Omieczyński Władysław Jan (1912–1982), dyplomowany drogista, działacz społeczny.     Urodził się 20.VI.1912 r w Śmiglu jako syn  Wincentego Omieczyńskiego kupca - drogisty i Marii z d. Strasirybka, z pochodzenia Węgierki, spokrewniony ze strony matki z kompozytorem Franciszkiem Lisztem. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Śmiglu, a następnie tamże do 6 letniej Szkoły Wydziałowej, uzyskując wykształcenie średnie.     Odbył kurs zawodowy zorganizowany przez Ministerstwo Chemii w Warszawie otrzymując tytuł dyplomowanego drogisty. Od śmierci ojca w 1930 r. pomagał matce  w sklepie drogeryjnym w domu rodzinnym w Śmiglu jako sprzedawca, którym następnie kierował w okresie od 01 VI 1934 do 28 II 1940. W czasie II wojny światowej, 3 III 1940 r. (wraz z matką) został wysiedlony  przez hitlerowców  do Generalnej Guberni, do Miechowa (?) koło Mielca (powiat Dębica). Początkowo pracował doraźnie w różnych miejscach. Od 2 IX 1940 do 24 VII 1944 pracował jako kasjer w fabryce samolotów Heinkel w Mielcu. >Po wyzwoleniu fabryka ta przeszła pod zarzad sowiecki i otrzymała nazwę: Zakłady Lotnicze nr 007 w Mielcu. W. Omieczyński pracował tam dalej jako kasjer w okresie od 28 VIII 1944 – 1 III 1945.      W marcu 1945 powrócił do Śmigla. Od  1 IV 1945 do 30 IV 1949 ponownie prowadził drogerię i skład kolonialny w domu rodzinnym. Na skutek prowadzonej polityki fiskalnej ówczesnych władz, na początku maja 1949 zlikwidował firmę i na podstawie umowy najmu z 18 maja 1949 oddał lokal w dzierżawę Państwowej Centrali Handlowej w Kościanie z przeznaczeniem na sklep spożywczy a następnie Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Śmiglu. Od 1 V 1949 do 30 III 1950 był kasjerem w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” we Wschowie. Od 1 IV 1950 do 31 I 1951 pełnił funkcję etatowego II członka Zarządu w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” we Wschowie. Od 1 III 1951 do 31 VIII 1955 zatrudniony był w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lesznie pracował początkowo jako referent chemiczny, a od 1 V 1952 jako starszy referent Działu Handlu i Produkcji.       Udzielał się jako członek Związku Zawodowego Pracowników Spółdzielczych R.P oraz i kierował na terenie zakładu działalnością kulturalno – oświatową.  Od 1 IX 1955 do 31 IV 1956 pracował jako instruktor artystyczny w Powiatowym Domu Kultury w Lesznie, gdzie zorganizował sekcję taneczną. Przedstawieniem inauguracyjnym sekcji był program estradowy określany jako rewia tańca, humoru, piosenki i muzyki pt. „Szukamy talentów”, wystawiona 5 i 6 X 1955. Na program rewii składały się tańce, skecze S. Grodzieńskiej, Boya-Żeleńskiego, piosenki Zellera, Karasińskiego, Różyckiego, Szpilmana i Cajmera. Jak pisała ówczesna prasa: „(...) Niewatpliwą zasługą udanej imprezy była reżyseria Władysława Omieczyńskiego ... . Zaznaczyć jeszcze należy, że wszystkie tańce zaprodukowane na rewii, były również układu Władysława Omieczyńskiego(...)”.Reżyserował on również kolejne przedstawienie - sztukę Connorsa „Roxy”.      Od 1 V 1956 był zatrudniony w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Święciechowie z siedzibą w Lesznie na stanowisku kierownika sklepu nasienno – ogrodniczego nr 1 w Lesznie (w rynku pod filarami).Od 1 IX 1961 do 31 XII 1972 był kierownikiem drogerii (sklep nr 8 przy ul. Słowiańskiej) należącym do Miejskiego Handlu Detalicznego w Lesznie. Od 8 I 1973 pracował w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lesznie w charakterze rzeczoznawcy ds. jakości towarów. 15 III 1973 awansował na stanowisko kierownika działu Obrotu Towarami Hurtowymi (OTH). Podlegały mu : sekcja OTH i dostaw bezpośrednich, dekoratornia i stanowisko pracy zaopatrzenia materiałowego i technicznego. Od 1 X 1975  zatrudniony był w Wojewódzkim Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lesznie, w Zakładzie Obrotu Artykułami Przemysłowymi i Spożywczymi , w Dziale Odbioru Jakościowego jako  referent odbioru jakościowego   a  od 1 I 1976 jako pracownik magazynowy. Od 1 XII 1977 pracował w Zakładzie Obrotu Artykułami Przemysłowymi i Spożywczymi Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Rolniczych „Samopomoc Chłopska” w Lesznie, w Dziale Odbioru Jakościowego Artykułów Przemysłowych, na stanowisku towaroznawcy.      Od młodzieńczych lat interesował się tańcem, zaangażowany w amatorskim ruchu artystycznym. Od 20 XI 1933 był związany z Towarzystwem Miłośników Sceny w Śmiglu. Pierwszą rolę teatralną zagrał 18 III 1934 w sztuce „Szczęśliwy, kto jeszcze matkę ma” w reżyserii  Antoniego Łęczyńskiego. 20 V 1938 wybrany został do zarządu Towarzystwa jako kierownik sceny. 1 I 1939 wystawił swoją pierwszą sztukę teatralną „Podatek majątkowy”, której był jednocześnie reżyserem i choreografem. 16 IV 1939 był wodzirejem na Balu Wiosennym Towarzystwa, z którego zysk przeznaczono na Fundusz Obrony Narodowej. W latach 1935-1937 grał w sztukach teatralnych Towarzystwa Śpiewu „Harmonia” w Śmiglu. Po II wojnie światowej od 13 III 1945 kontynuował działalność w TMS w Śmiglu, gdzie w 3 i 6 VI grał w sztuce M. Bałuckiego „Ciepła wdówka”. 2 VII 1945 r. został naczelnym kierownikiem sceny towarzystwa, czyli głównym reżyserem, będąc nadal  aktorem. Na deskach śmigielskiej Strzelnicy pokazano wówczas m.in. rewię „Humor – śpiew – piosenka” (1945) oraz sztuki: „Moralność pani Dulskiej” G. Zapolskiej (1947), „Teść” – R. Ruszkowskiego i A. Abramowicza (1948), „Ciotkę Karola” K. Brandtona (1949). W maju 1952 ówczesny wspólnie z Zarządem Towarzystwa podjął decyzję o zaprzestaniu samodzielnej działalności i przyłączeniu Towarzystwa  do Klubu Sportowego „ Budowlani” w Śmiglu jako sekcji teatralnej, która działała jeszcze do połowy lat 50-tych XX w.      W listopadzie 1956 obok Janusza Ciążyńskiego, Stefana Murawki i Zdzisława Smoluchowskiego, należał do grona założycieli Leszczyńskiego Zespołu Satyryków, w którym zajmował się choreografią, był członkiem Zarządu oraz brał udział w następujących przedstawieniach „Wieczór węgierski”- program estradowy składający się z piosenek, tańców, wierszy i prozy autorów węgierskich (1956), „Krok w Nowy Rok” – program satyryczny (1957) „Małe pranie” – program rozrywkowy (1957), „Gałczyński i my” – kabaret literacki (1957), „Podpatrzone wiosną” (1957), „W rytmie humoru” – koncert rozrywkowy (1957), „Satyryczne wykopki” – program rozrywkowy (1957), „Skąd my to znamy” – wieczór humoru i satyry z okazji obchodu 40-lecia Rewolucji Październikowej (1957), „Z motyką na słońce” – program humoru abstrakcyjnego (1958), „Zastrzyk humoru” – program rozrywkowy (1958), „Satyryczny remanent” (1958), „Szopka nie szopka” – program satyryczny (1959), „Coś dla panów, coś niecoś dla pań” – program rewiowy (1959), „Głos pod włos” – program satyryczny (1959), „Wielkie pranie” – (1959), „Czy pani mieszka sama” – (1959), „Jak w rodzinie” – (1959).W 1960  reżyserował, cieszącą się dużym powodzeniem, sztukę K. Brandtona „Ciotka Karola” , w której był także odtwórcą roli Lorda Boberley’a.  Ponadto W. Omieczyński grał również w programie satyrycznym „Trzeba umieć żyć” (1960), oraz w 1961 w dwóch komediach : A. Fredry „Gwałtu co się dzieje” i S. Mrożka : „Karol”. W teatrze satyryków aktywnie działał do  1962 r. W międzyczasie, w 1958,  zagrał również  w dramacie J. Szaniawskiego „Kowal, pieniądze i gwiazdy” wystawionym przez Zespół Amatorski Domu Kultury w Lesznie.      Na początku 1960 r. z racji swych rodzinnych korzeni, wstąpił do Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Węgierskiej Oddział Śródmieście w Poznaniu. Następnie, wspólnie z Weroniką Wysocką zorganizował od 1 III 1963 leszczyński Oddział Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Węgierskiej, którego został początkowo wiceprezesem, a  w latach  1966 do 1982 r prezesem Zarządu. Z jego inicjatywy m.in.  co roku odbywały się bardzo popularne wycieczki do Węgier, a ponadto Dni Kultury Węgierskiej z udziałem zaproszonych artystów polskich jak i węgierskich oraz tradycyjne  zabawy karnawałowe, określane potocznie „balami węgierskimi” połączone z  rewiami mody i występami par baletowych z Opery poznańskiej. 27 II 1980 jako prezes TPPW w Lesznie uczestniczył w Mochach w uroczystości nadania szkole imienia Franciszka II Rakoczego. Od 1 VI 1971 był członkiem Towarzystwa Polsko – Austriackiego w Warszawie.      Zmarł 9 I 1982 w domu rodzinnym w Śmiglu. Pochowany został na miejscowym cmentarzu katolickim, przy kościele pw. Św. Wita.
Związek małżeński zawarł 16 II 1947 z Walentyną Agnieszką z domu. Kuska w Śmiglu. Z tego związku urodził się 28 IX 1953  syn Witold, historyk sztuki.      Władysław O. odznaczony m.in. odznaką honorową „Za zasługi dla rozwoju województwa poznańskiego” – 1973.

---------------------
1. Archiwum rodzinne.
2.    R. Danecki  Nieznane talenty lesznieńskie – „Tygodnik Zachodni”, nr12, z 19 III 1960
3.    T. Nadstazik „Z pracy Zespołu Artystycznego Pow. Domu Kultury w Lesznie”w: „Życie gromady” - październik 1955, Leszno, 
4.    Z. Smoluchowski Dom Kultury  lata  1950 – 1970, mpis, Dom Kultury ss. 344 
5.    Z. Smoluchowski  Kronika Amatorskiego Ruchu Artystycznego w Leszczyńskiem 1900-1970,  mpis, Leszczyński Teatr Satyryków,  s.364 i n.n. 
6.    Z. Smoluchowski Teatry amatorskie w Lesznie w latach 1945 – 1978, „Rocznik Leszczyński” t.3, 1979, ss. 259 i nn.


opr. Witold Omieczyński